Wojsko od podstaw stworzone jest do faworyzowania przemocowych i agresywnych rozwiązań. W eksperymencie Zimbardo wykazano, że samo noszenie munduru sprzyja agresji. Jak z psychologicznego punktu widzenia mają zachowywać się ludzie, których ubrano w mundur, dano hełm i broń? To jest tworzenie maszyn do zabijania. Eksperyment ten, znany jako Stanford Prison Experiment, pokazał, jak łatwo mundur i przypisana rola mogą przekształcić normalnych ludzi w agresywnych oprawców. Efekt ten można zaobserwować również w wojsku.

Armia powinna skupiać się wyłącznie na obronie i utrzymywaniu pokoju, po co więc nam są wojska desantowo-szturmowe? One przecież atakują, a nie bronią. Logika istnienia takich jednostek w kontekście obrony narodowej jest wątpliwa. Mamy być państwem zdolnym do obrony swojej granicy, a nie państwem, które prowokuje i buduje zdolności ofensywne. Rozbudowa takich jednostek jedynie zwiększa napięcia międzynarodowe i ryzyko konfliktów.

Powinniśmy skupić się na dyplomacji, budowaniu sojuszy i współpracy międzynarodowej. Historia pokazuje, że wojny przynoszą jedynie cierpienie i zniszczenie, a trwały pokój można osiągnąć jedynie poprzez dialog i zrozumienie. Zamiast inwestować w broń i wojsko, możemy zainwestować w edukację, zdrowie publiczne i rozwój społeczny.

Pacyfizm nie oznacza słabości; oznacza odwagę do przeciwstawienia się przemocy i wybierania trudniejszej, ale bardziej humanitarnej drogi. To wizja świata, w którym konflikty rozwiązuje się przy stole negocjacyjnym, a nie na polu bitwy. To przekonanie, że każdy człowiek ma prawo do życia w pokoju i bezpieczeństwie, bez względu na to, w jakim kraju się urodził.

Są kraje, które z powodzeniem zmniejszyły swoje siły zbrojne i skupiły się na pokojowych inicjatywach. Kostaryka w 1948 roku zlikwidowała swoją armię, przeznaczając środki na edukację i opiekę zdrowotną. Dziś jest uważana za jedno z najszczęśliwszych i najbardziej rozwiniętych krajów w Ameryce Łacińskiej. Musimy zacząć postrzegać bezpieczeństwo narodowe w szerszym kontekście – jako stan, w którym obywatele są chronieni nie tylko przed zewnętrznymi zagrożeniami, ale także przed biedą, chorobami i brakiem dostępu do edukacji. Prawdziwa siła narodu leży nie w jego zdolnościach militarnych, ale w zdolności do tworzenia lepszego życia dla swoich obywateli i współpracy z innymi narodami na rzecz wspólnego dobra.